Monday, June 25, 2018

Π අකුරෙ කතාව

මං අටේ පන්තියට කෝට්ටේ ආනන්ද ශාස්ත‍්‍රාලයට ඇතුල්වෙන්නෙ හතේ පන්තිය කෝට්ටේ ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයේ ගත කරළා. උඩහමුල්ල තලපත්පිටියෙ පුංචි ඉස්කෝලෙ ඉඳන් මාව ශාන්ත තෝමස් එකට දැම්මෙ අපේ අම්ම. රබර් සෙරෙප්පු දෙකක් දාගෙන තලපත්පිටියෙ ඉස්කෝලෙට ගිය මට සපත්තු දාන්න වුණේ ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයට යන්න වුණ නිසා. ඒ කාලෙ හිටිය ප‍්‍රින්සිපල් කබ්රාල් කියල උස මහත්තයෙක්. (ඒ මහත්තයගෙ පුතත් ඒ ඉස්කෝලෙම අපට ඉහළ පන්තියක ඉගෙන ගත්තා. මගෙ මතකෙ හැටියට එයාගෙ නම අජිත්) අපේ තාත්තත් කාලයක් මේ ඉස්කෝලෙ ඉගෙනගෙන තිබුණ නිසා මටත් මුළදි පොඩි සතුටක් තිබුණා.


කතෝලික ඉස්කෝලයක් වෙච්ච ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයෙ මම ගත කළ අවුරුද්ද තුළ මම මතක හිටින නමක් තිබ්බා කියන එක නම් මට අමතක වෙන්නෙ නැහැ. හයේ පන්තියෙ ඉඳන් නවකතා ලිව්ව, ඒ වෙනකොට පොත් හත්සීයක් කියවලා තිබණ, මට අලූත් ඉස්කෝලෙ වැඩ කිරිකජු වගේ ලේසිවුණා. හැම තිස්සෙම පාඩුවෙ පැත්තකට වෙලා හිටිය කුලෑටි ළමයකු වූ මා ළඟට එන ඉහළ පන්තිවල කෙල්ලො කොල්ලො අහනවා ”ඔයාද හතේ පන්තියෙ ජගත්.. අපේ ටීචර් කිව්වා දක්ෂ ළමයෙක් ඇවිත් ඉන්නවා කියලා” ”ඔයා ලස්සනට රචනා ලියනවලූ නේද?” ”ඔයාගෙ අත් අකුරුත් ලස්සනයිලූ නේද?” ”ඔයා හරි ගණන්කාරයලූ නේද?” කතා ගොඩයි.


මේ ඉස්කෝලෙ බෞද්ධ ළමයි හිිටියෙ අපි දෙතුන් දෙනයි. ක‍්‍රිස්තියානි ආගම උගන්වන වෙලාවට බෞද්ධ ළමයි ලයිබ‍්‍රරි එකට හරි කැන්ටිමට හරි යනවා. එහෙ මෙහෙ රස්තියාදුවෙන්න කැමති නැති මං කරන්නෙ ඒ පන්තියෙ පස්සෙම පේළියකට ගිහින් ඉඳගෙන මගේ වැඩක් කරගෙන ඉන්න එක. දවසක් ආගම උගන්නපු සිස්ටර් ඇවිත් මගේ ඔලූව හිල්වෙන්න ටොක්කක් ඇන්නා පාඩමට ඇහුම්කන් දෙන්නැහැයි කියලා. මගේ ඇස් වලට කඳුළු ආවා. (මං කොහොමත් පොඞ්ඩ ඇත්නම් අඬන ළමයෙක්) ”මං බුද්ධාගමේ සිස්ටර්” මං බොහොම අමාරුවෙන් කියාගත්තා. ඒ ගමන ඒ අමන සිස්ටර් හතේ පන්තියෙ පුංචි දරුවකු වෙච්ච මට කියපු නරක කතාව මට ඒ ඉස්කෝලෙ එපාම කෙරෙව්වා. (ඒ කතාව මං කොහෙවත් ලියන්නෙවත් කියන්නෙවත් නැහැ. මං වචනෙකින්වත් ජාතිවාදයටවත් ආගම්වාදයටවත් උඩගෙඩි දෙන්න අකැමැති නිසා)


ඒ කාලෙ අපට ගණිතය උගන්නන්න ආව වයසක ගුරුවරයෙක් භාග සංඛ්‍යා වල හරය සහ ලවය මතක තියාගන්න කියා දුන්න ක‍්‍රමයත් මට තාම මතකයි.


”ළමයි.. හරක පිටේ ළමය නැගල ඉන්නවා කියලා මතක තියාගන්න.. හරය යට.. ලවය උඩ”



ඒ ඉස්කෝල හිටපු අවුරුද්දෙ මං හැමදාම පන්තියේ පළමුවැනියා. ඒත් මං පන්තියට ගියේ සතියට දවස් හතරයි නැත්නම් තුනයි. හැකි හැම වෙලාවෙම කට්ටි පැන්නා. කට්ටි පැනලා කොහෙවත් ගියේ නැහැ. ගෙදර තමයි හිටියෙ. උදෙන්ම ඉස්කෝලට යන්න පිටත්වෙන මම ටික දුරක් ගිහිල්ලා හැරිලා ගෙදර එනව. අම්මයිි තාත්තයි ව්‍යාපාරික වැඩ වලට යන නිසා අහන්න කවුරුවත් හිටියෙත් නැහැ. හිටියෙ ආච්චි විතරයි. උන්දැට ඒක ඒ හැටි ගාණක් වුනේ නැහැ. කට්ටි පැනලා පහුවෙනිදට මමම ගුරු දෙගුරු සම්බන්ධතා පොතේ අම්ම ලියන විදිහට ලියුමක් ලියාගෙන අම්මගෙ අස්සන මමම ගහගෙන ගිහින් පන්තිබාර සර්ට දෙනවා. 


ඒත් කාලයක් යනකොට ගෙදර අයට මේක තේරුණා. කෝට්ටෙ ආනන්ද ශාස්ත‍්‍රාලයේ හිටපු උප විදුහල්පති සමරකෝන් මහත්තයා තාත්ත එක්ක එකට විශ්ව විද්‍යාලෙ ඉගෙන ගත්ත යාලූවෙක්. තාත්ත සමරකෝන් මහත්තයට කියලා මාව ආනන්ද ශාස්ත‍්‍රාලයට දැම්මා අටේ පන්තියට. ආනන්ද ශාස්ත‍්‍රාලයේ මං ගත කළ ජීවිතය හරිම රසවත් එකක්. නමයෙ පන්තියට යනකල් මං හැමදාම පන්තියේ පළමුවැනියා. අටේ පන්ති අටෙන්ම පළමුවැනියා වෙලත් තියෙනවා. ඒත් මං කවදාවත් පණදාගෙන මහන්සිවෙලා පාඩම් කළ ළමයෙක් නෙවෙයි. බොහොම සැහැල්ලූවෙන් කතාවක් ලියාගෙන චිත‍්‍රයක් ඇඳගෙන හිටිය ළමයෙක්. 


මේ වල්පල් පුරසාරම් කතාව කියවාගෙන ඇවිත් ඔන්න දැන් තමයි මට කියන්න  ඕනෙ කතාවට එන්නෙ.


අටේ පන්තියෙදි අපට ගණිතය උගන්නන්න ආව සර්ගෙ නම සිරිදාස (නියම නම නෙවෙයි) වැඩිය උස නැති, හිස පිරෙන්න තට්ටය තිබුණ, සුද්දෙක් වගේ සුදු සිරිදාස මහත්තය පන්තිට ආවේ රෝල් කරගත්ත හීනි වේවැලකුත් අරගෙන. එයාට හරියට තරහ යනවා. තරහ ගියාම මූණ ජම්බු ගෙඩියක් වගේ රතුවෙනවා. ඇස් රතුවෙනවා. කේතියෙන් වෙවුලනවා. අර වේවැල දිගඇරලා වැරදිකාරයන්ට දෙනවා කිස් කැවෙන්න පාර දෙක තුනක්. (දැන් කාලෙ නම් ඒ මහත්තය පොලිස්සියෙ රිමාන්ඞ් එකේ තමයි නවතින්නෙ. ඒ කාලෙ අම්මල තාත්තලා දැන් අයට වඩා බුද්ධිමත් වෙන්න ඇති)


දවසක් සිරිදාස සර් පන්තිය ආවෙ බොහොම බැ?රුම් පෙණුමක් දාගෙන.


”ළමයි අද අපි අලූත් අකුරක් ඉගෙන ගන්නයි යන්නෙ” සර් කිව්වා. ගිහින් කලූ ලෑල්ලෙ අමුතුම අකුරක් ඇන්දා. Π  ”ළමයි මේ අකුරට ගණිතයෙ වටිනාකමක් දීලා තියෙනවා.. මේකෙ වටිනාකම තමයි හතෙන් විසිදෙක..” ඔහු කලූලෑල්ලේ ලිව්වා 22/7 කියලා. ඊළඟට හැරුණා පන්තිය දිහාට. සර්ගෙ නළලෙන් දාඩියත් දානවා. එදා ඒ හැටි රස්නෙ දවසකුත් නෙවෙයි. සර් අර රෝල් කරපු වේවැල අතට අරගෙන අතපත ගාලා ආපහු තිබ්බා.


”ළමයි මේ අකුරෙ නම ෆයු” සර් ඊළඟට කිව්වා. ”මොකක්ද..?”


”ෆයු” අපි කෑගහලා කියනවා.


”බොහොම හොඳයි.. ඒත් ළමයි මේකෙ ශබ්දය වඩාත් ළංවෙන්නෙ ෆයි කියන එකට” ඒ පාර එයා කොල්ලන්ට කිව්වෙ නැහැ ඒක කියන්න කියලා.


දැන් සර් හැරෙනවා කලූලෑල්ල දිහාට. සාක්කුවෙන් ලේන්සුවක් අරගෙන නළල පිහදාගන්නවා. ඊළඟ වතාවෙ එයා කතා කරන්නෙ අපි දිහා බලාගෙන නෙවෙයි. කලූලෑල්ල දිහා බලාගෙන.


”හැබැයි ළමයි මේක හරියටම ශබ්ද කරනවා නම් කියන්න  ඕනෙ... කියන්න  ඕනෙ පයි කියලා..”


කොල්ලො ”මීක්” ගෑවෙ නෑ. සර්ගෙ වේවැලට බය නිසා. ඒත් තද කරගත්ත හිනාවක් දෙකක් එහෙන් මෙහෙන් යාන්තමින් පැන්නත් සර් ඇහුන්නෑ වගේ හිටියා.




පසු කතාවක්


පාසල් කාලය හමාර වෙලා අවුරුදු දහයකට විතර පස්සෙ දවසක මම ගෙදර හිටිය නිවාඩු දවසක යම්කිසි කෙනෙක් අපේ ගේට්ටුව ළඟ කැරකෙනවා දැක්කා. ගිහින් බලද්දි මූණ පුරා රැුවුළ වවාගත් පරණ අත්කොට කමිසයක් සහ පරණ සරමක් ඇඳගත් කෙනෙක් ගේට්ටුව ළඟ ඉන්නවා. දෙයියනේ සිරිදාස සර්.


”සර්” මං ළඟට දුවගෙන ගියා. සර් බොහොම අහිංසක විදිහට හිනාවුණා.


”මං ඇතුළට එන්නෙ නැහැ ජගත්.. මං ආවෙ උදව්වක් ඉල්ලගන්න” ඔහු කිව්වා ”මට ලොකු කරදර ගොඩක් වුනා.. තියනවනම් මට අඳින්න කමිසයක් සරමක් ඉල්ලගන්න ආවෙ” ඔහු හෙමින් කිව්වා. මගේ පපුව හෝස් ගාල පත්තු වුණා. මං ගෙදර දුවල ගිහින් අලූත්ම කමිස දෙකකුයි සරම් දෙකකුයි ගෙනත් සර්ට දුන්නා. ආයෙමත් අර අහිසංක හිනාව දාලා ඔහු පාගොඩ පාර පැත්තට හෙමින් හෙමින් ඇවිදගෙන යන හැටි මං ඇස්වලට පිරිච්ච කඳුලූ අතරින් බලං හිටියා. එදායින් පස්සෙ මං කවදාකවත් සර්ව දැක්කෙ නැහැ..


ගුරුවරු දෙවිවරු වෙති. ඒ මගේ ඇදහීමයි.


ඒ ප‍්‍රකාශය වඩාත් නිවැරදිව කරන්නට මම කැමතියි. ”ඒ කාලයේ බොහෝ ගුරුවරු දෙවිවරු වූහ”

Saturday, June 23, 2018

ලියූ ගී කීපයක් එක්තැන් කළෙමි

වරින් වර මා අතින් ලියැවුණ සහ තනු නිර්මාණය කෙරුණ ගී අතරින්  කීපයක් එක්තැන් කරන්නට ගත් උත්සාහයකි මේ.
කැමැත්තෙක් රසවිඳිත්වා..





මිණි ගං දෑල ටෙලි නාට්‍යයේ තේමා ගීතය
අධ්‍යක්ෂණය - චරිත් අබේසිංහ
ගායනය - සමන් ලෙනින්
පද රචනය - ජගත් ජේ එදිරිසිංහ
සංගීතය - සමන් ලෙනින්

Mini Gan Dele - Saman Lenin



විසුල අහස යට ටෙලි නාට්‍යයේ තේමා ගීතය
අධ්‍යක්ෂණය - කැලුම් පාලිත මහීරත්න
ගායනය - අමිල පෙරේරා
පද රචනය - ජගත් ජේ එදිරිසිංහ
සංගීතය - ඇන්තනිි සුරේන්ද‍්‍ර

Visula Ahasa Yata Theme Song


නුඹේ සිහිනය...
ගායනය - තේජා පෙරේරා
පද රචනය - ජගත් ජේ එදිරිසිංහ
සංගීතය - තරංග රත්නායක
Numbe Sihinaya - Theja Perera



එරන් රන්වන් නෙළුම්
ගායනය - තේජා පෙරේරා
පද රචනය - ජගත් ජේ එදිරිසිංහ
සංගීතය - තරුපති මුණසිංහ
Eran Ranwan Nelum - Theja Perera - Tharupathi Munasinghe


උරතලා උණුසුමේ
ගායනය - සෙව්වන්දිකා අබේරත්න
පද රචනය - ජගත් ජේ එදිරිසිංහ
සංගීතය - රෝහණ ධර්මකීර්ති

Urathala Unusume - Sewwandika Abeyrathna - Rohana Dharmakeerthi


අම්මේ අප අතර
ගායනය - ලලිත් අරුණශාන්ත
පද රචනය - ජගත් ජේ එදිරිසිංහ
සංගීතය - වික්ටර් රත්නායක
Lalith Arunashantha / Victor Rathnayaka


නුවර වාහල් දොරටු පසුකර
ගායනය - ලලිත් අරුණශාන්ත
පද රචනය - ජගත් ජේ එදිරිසිංහ
තනුව - ලක්ඛිත ගුණතිලක

Lalith Arunashantha


කඳුළු තොට ළඟ
ගායනය - රොහාන් ශාන්ත බුලේගොඩ ශ‍්‍රීපාලි එදිරිසිංහ
පද රචනය සහ තනුව  - ජගත් ජේ එදිරිසිංහ
සංගීතය - රෝහණ ධර්මකීර්ති

Rohan Shantha Bulegoda / Sripali Edirisinghe / Rohana Dharmakeerthi


පියාපත් සවි
ගායනය - පුෂ්පා තිසේරා
පද රචනය - ජගත් ජේ එදිරිසිංහ
සංගීතය - මහින්ද බණ්ඩාර

Piyaapath Savi - Pushpa Thisera - Mahinda Bandara


තබා උර මත
ගායනය - ලලිත් අරුණශාන්ත
පද රචනය - ජගත් ජේ එදිරිසිංහ

Thabaa Ura Matha - Lalith Arunashantha


හම හමා ඇදෙන
ගායනය - ජානක වික‍්‍රමසිංහ - ශ‍්‍රීපාලි එදිරිසිංහ
පද රචනය සහ තනුව  - ජගත් ජේ එදිරිසිංහ
සංගීතය - රෝහණ ධර්මකීර්ති

Hama Hamaa - Janaka Wickramasinghe - Sripali Edirisinghe



තුමුල කඳු සිරස
ගායනය සහ තනුව - රෝහණ කරුණාරත්න
පද රචනය - ජගත් ජේ එදිරිසිංහ
සංගීතය - කැමරන් කොළඹගේ

Thumula kandu Sirasa - Rohana Karunarathna - Cameron Kolambage


දසන්තය
ගායනය - අසුන්තා කරුණාරත්න
පද රචනය සහ තනුව  - ජගත් ජේ එදිරිසිංහ
සංගීතය - රෝහණ ධර්මකීර්ති
Asuntha Karunarathna



හමනා මඳ සුළෙඟ්
ගායනය - රොෂාන් ලිංතොටගේ
පද රචනය - ජගත් ජේ එදිරිසිංහ (තනුවට අනුව ලියන ලදී)
සංගීතය - රොෂාන් ලිංතොටගේ

Hamana manda Sulange - Roshan Linthotage



රාත‍්‍රිය
ගායනය - ලලිත් අරුණශාන්ත
පද රචනය - ජගත් ජේ එදිරිසිංහ
සංගීතය - රෝහණ ධර්මකීර්ති

Raathriyata - Lalith Arunashantha / Rohana Weerasinghe



මතක සුවඳම
ගායනය - ශිරෝමා ප‍්‍රනාන්දු
පද රචනය - ජගත් ජේ එදිරිසිංහ
සංගීතය - රෝහණ ධර්මකීර්ති

Shiroma Fernando / Rohana Dharmakeerthi


වසා මිහි මඬල
ගායනය - මිහිඳු මාපා
පද රචනය - ජගත් ජේ එදිරිසිංහ
සංගීතය - රෝහණ වීරසිංහ

Wasaa Mihi Mandala - Mihindu Mapa - Rohana Weerasinghe


ඔබේ පියවර
ගායනය - ශ‍්‍රීපාලි එදිරිසිංහ
පදමාලාව - ජගත් ජේ එදිරිසිංහ
සංගීතය - රෝහණ වීරසිංහ

Obe Piyawara - Sripali Edirisinghe - Rohana Weerasinghe



චන්ද‍්‍රකාන්ති
ගායනය - සෙව්වන්දිකා අබේරත්න
පද රචනය - වරුණ සාවින්ද
තනුව - ජගත් ජේ එදිරිසිංහ (නෘති ගී ශෛලියේ තනුවක් යෙදීමට ගත් උත්සාහයකි)
සංගීතය - රෝහණ වීරසිංහ

Chandrakanthi - Sewwandika Abeyrathne / Rohanaweerasinghe


පිනි වරුසාවේ
ගායනය - තිලකා රූපසිංහ / ජගත් වික‍්‍රමසිංහ
පද රචනය - ජගත් ජේ එදිරිසිංහ
සංගීතය - නවරත්න ගමගේ

පිනි වරුසාවේ - තිලකා රූපසිංහ / ජගත් වික‍්‍රමසිංහ


සිතින් සිත 
ගායනය - ශ‍්‍රීපාලි එදිරිසිංහ
පදමාලාව - ජගත් ජේ එදිරිසිංහ
සංගීතය - වික්ටර් රත්නායක

සිතින් සිත - ශ‍්‍රීපාලි එදිරිසිංහ

Thursday, June 21, 2018

අන්තර්ජංජාලෙ කතාවක්

මේ කතාව ලියන්නේ කිසිවකුගේ  ඕපාදූපයක් බෙදාගන්නට තියෙන ආසාවකට නොවේ. මෙයින් යමක් උකහාගන්නට - ඉගෙනගන්නට - යම් කෙනෙකුට හැකිවේ යයි සිතන නිසා ය.


ඇය මට හමුවන්නේ මෙයට වසර තුන හතරකට පෙර අන්තර්ජාලයේදී ය. වයස 40ක පමණ වූ මනා පෙනුමකින්ද යුත් මේ කාන්තාව ජීවත් වූයේ එංගලන්තයේ එක්තරා නගරයක ය. සිය විවාහයෙන් දික්කසාද වී සිටි ඇයට සාමාන්‍ය මට්ටමේ ස්ථිර රැකියාවක්ද වූ අතර ඇගේ එකම දියණියද රැකියාවක නිරතව සිටින බව ඈ කීවා ය. ඉඳහිට දවසක අන්තර්ජාලයේ සිට මා ඇමතූ ඈ එක් දිනක් හෙළි කළේ තමාට ශ‍්‍රී ලංකාවේ පෙම්වතෙක් සිටින බව ය. තමා කිසි දිනෙක හැබැහින් දැක නැති ඒ තරුණයා ඇයට වඩා අවුරුදු 15කින් පමණ බාල වයසක සිටින නමුත් ඒ වයස් පරතරය කිසිම ආකාරයකින් ඔවුන්ගේ ආදරයට බාධාවක් නොවන බව ද ඈ කීවා ය. ඉතින් මම මේ කතා අසා සිටියා විනා අදහස් කියන්නට නොගියෙමි.


එක් දිනෙක ඇගෙන් පණිවිඩ කීපයක්ම එක දිගට ලැබුණි.


”අනේ ඉක්මණට මට කතා කරන්න.. මං ලොකු කරදරයක ඉන්නෙ” ඇගේ පණිවිඩ වලින් කියැවුණේ එවැනි කතාවකි.


”මට දැන් මැරෙන්න තමයි වෙලා තියෙන්නෙ” ඈ කීවාය.


”කලබල නොවී වුණ දේ කියන්න” මම කීවෙමි.


”අනේ මං සැරින් සැරේ මගේ බෝයිෆ්‍රෙන්ඞ්ට මෙහෙන් තෑගි යවනවා.. ඉල්ලපුවහම සල්ලිත් යවනවා.. සති දෙකකට ඉස්සෙල්ල එයාට අලූත්ම ස්මාට්ෆෝන් එකක්  ඕනෙ කියලා එව්වා.. මං ගිය සතියෙ ඒක එයාට යැව්වා.. අද එයා කොමියුනිකේෂන් එකකට යනවා කිව්වා ඒකට සිම් එකක් දාගන්න.. ඉතින් එයා ඒ කොමියුනිකේෂන් එකේ ඉඳන්ම ඒ ෆෝන් එකෙන් මට කතා කළා.. මට ලොකු සතුටක් ආවා.. එයා මට ”බායි” කියලා කෝල් එක නැවැත්තුවට ඒක කට් වුණේ නැහැ.. එනත ඉඳන් එයා කොමියුනිකේෂන් එකේ කෙල්ල එක්ක කතා කළ දේවල් ඔක්කොම මට ෆෝන් එකෙන් ඇහුණා..” කාන්තාව කතාව නවත්තා හඬන්නට ගනියි.


”එයා කිව්වා මේ ෆෝන් එක එව්වෙ එංගලන්තෙ ඉන්න ගෑණියෙක් කියලා.. ඒ ගෑනිව අල්ලගෙන ඉන්නෙ කොහොම හරි එංගලන්තෙට පැනගන්න කියලත් කිව්වා.. සැරින් සැරේ ඒ ගෑනිගෙන් එක එක් දේවල් ගෙන්නගන්නව කියලත් කිව්වා.. අනේ බලන්න මං පුදුම බේරිල්ලක් නේද බේරුණේ කියලා? තව පොඞ්ඩෙන් මං මේ කපටියට අහුවෙන්න නේද ගියේ..” ඈ යළිත් හඬයි. ”.. ඒත් මට දැන් කියන්න බැරි තරම් දුකයි.. මං එයාට කොයිතරම් ආදරේ කලාද කියල මං විතරයි දන්නෙ.. මට දැන් මැරෙන්න හිතිල තියෙන්නෙ”


මම මට හැකි පමණින් ඒ කාන්තාව අස්වැසුවෙමි. මැරෙනවාට වඩා ජීවත්වීමේ යහපත ගැනත් කපටියකුගෙන් බේරීමේ වාසනාව ගැනත් මා දන්නා වචන යොදා ගනිමින් කියා දුන්නෙමි. කාන්තාව යම් සැනසීමක් ලැබුණ බව පෙණුනි.


සති කීපයකට පසු නැවතත් අර කාන්තාව මා ඇමතුවා ය.


”මං ළබන සුමානෙ ලංකාවට යනවා” ඈ කීවා ය. ”මං  අරයව බඳිනවා.. මට එයාව අමතක කරලා ඉන්න බැහැ”


ඉතින් මට කියන්නට යමක් ඉතිරි නොවී ය. ඇය ලංකාවට යන්නට ඇති බවත් අර කපටි තරුණයා විවාහ කරගන්නට ඇති බවත් මා අනුමාන කරන්නේ ඇය ඉන්පසු මට කතා නොකළ නිසා ය. 


අන්තර්ජාලයේ සිදුවන්නේ ඔය වාගේ ජංජාලම ය.

Monday, June 11, 2018

අමතක නොවන චරිත

ජීවිතය දෙස ආපසු හැරී බලන විට යම් යම් ආකාර වලින් අපේ මගට බලපෑම් කළ පුද්ගලයන් වරින් වර සිහිවෙයි.



අප කුඩා කාලයේ පොත පත ලියන පිරිස ඉතා අල්ප විය. පොත් බිහි වුණේද ඉතා අඩුවෙනි. ඒ නිසා මේ යුගයේ බිහිවුණ සියලූම පොත් පාහේ අප කියවා තිබුණි. මා මේ කියන තරුණයා අපේ තාත්තාගේ ව්‍යාපාරයක සේවයට එන්නේ අප කුඩා දරුවන් වූ මෙවන් වකවානුවකය. ඔහු තිලකරත්න පෙතියාගොඩ නම් විය. තාත්තාගේ ව්‍යාපාරවල සේවය කළ සේවකයන් නවාතැන්ගත් අපේ නිවසට අල්ලා ඉදිකර තිබූ කුඩා නිවාස පේලියේ ඔහු නවාතැන් ගෙන සිටියේ ය.



ඉතා කඩවසම් තරුණයකු වූ තිලකරත්න අපට ඉතා ඉක්මණින් සමීප වූයේ ඔහුගේ තිබූ සුහද ගති පැවතුම් නිසා ය. හැම විටම පොත පත කියවූ තිලකරත්න මගේ සිත් ගත්තේ ඔහු ලේඛකයකු වූ නිසා ය.



ඔහු මොනිටර් එක්සයිස් පොත් වල නවකතා ලිව්වේ ය. සමහර ඒවා ආදර කතා විය. ඒ යුගයේ භයානක දුම්රිය අනතුරක් සිදුවිය. මීරිගමදී ය. මීරිගම දුම්රිය අනතුර පාදක කරගනිමින් ඔහු ලියූ නවකතාව ඉතා අපූරු එකක් විය. එහි නම මට හරියටම මතක නැත . ”බදුල්ල එක්ස්ප‍්‍රස්” යයි සිතමි. ”වී කිරිල්ලී යයි ඉගිල්ලී ” නමින් ඔහු ලියා තිබූ නවකතාව ආදර කතාවක් විය. ඔහු ලිව්වේ තිලක් පෙතියාගොඩ නමින් ය. ඔහු ලියන ආකාරය දකින මමද මොනිටර් එක්සයිස් පොත් ගෙනැවිත් නවකතා ලියන්නට උත්සාහ ගත්තෙමි.



1970 දී පමණ ගමේ ගිය තිලකරත්න ආපසු ආවේ නැත. ඔහුට යම් කරදරයක් වන්නට ඇතැයි අපි සිතුවෙමු. 1971 යනු තරුණයන්ට මහත් පීඩා ගෙන දුන් වසරක් විය. මේ තරුණයාද ඒ කරදර වලට හසුවන්නට ඇතැයි අපේ වැඩිහිටියන් සිතූ බව මට මතකය. ඔහුගේ නොපැමිණීම මගේ සිතේ ඇති කළේ විසල් කණගාටුවකි.



ඉන් වසර ගණනාවකට පසු තිලකරත්න නැවත අපේ නිවසට එයි. රැකියාවක් ඉල්ලා ගන්නටය. මේ වන විට අපේ ව්‍යාපාර නැවතී තිබුණ නමුත් තාත්තා මිරිහානේ පොලීසිය කිට්ටුවෙන් ඔහුට තේ කඩයක් දමා දුන්නේ "පුලූවන් නම් මේකෙන් දියුණු වෙන්න බලනවා" කියාය. පාසල ඇරුණ පසු මමද සමහර දිනවල ඔහුගේ සහයට ඒ තේ කඩයට වී සිටියෙමි.



තමන් 71 කැරැල්ලට අත්අඩංගුවට පත් වූ බවත් පුනරුත්තාපන කඳවුරක අවුරුදු ගණනාවක් සිටි බවත් තිලකරත්න කීවේ ය. පුනරුත්ථාපන කඳවුරේදී ඔහු අලූතෙන් ලියූ නවකතා සහිත මොනිටර් අභයාස පොත් දහයක් පමණ ඔහු මට කියවන්නට දුන්නේ ය. යම්කිසි ප‍්‍රකාශක ආයතනයක් මේ පොත් මුද්‍රණය කළා නම් තිලක් පෙතියාගෙඩ යන නම අද පාඨක ලෝකයේ නිතර කියැවෙන නමක් වන්නට ඉඩ තිබුණි. එහෙත් අවාසනාවට ඒ පොත් මුද්‍රණය කරන්නට හෝ අදහසක් තිලකරත්නට නොවී ය.



දෙවන ආගමනයෙන් අවුරුදු කීපයකට පසු ඔහු නැවතත් යන්නට ගියේ ය. එසේ යන්නට සිදුවූයේ අපේ නැන්දා කෙනකු සමග ඇති වූ පෙම් සබඳතාවක් නිසා බව මට මතක ය. ඒ ගියායින් පසු ඔහු පිළිබඳ කිසිදු ආරංචියක් අපට දැනගන්නට නොලැබුණි. ඔහුගේ ඇසුරින් උත්තේජන ලබා මා ලියන්නට පටන් ගත් සමහර නවකතා අවසන් කළ නමුත් ඒවාද අස්තාන ගතවී ගියේ ය.



ලියන්නට උත්තේජනයක් ලබාදුන් මගේ අයියා කුමාර, මගේ මාමා ලයනල් සරත් සේම තිලක් පෙතියාගොඩද මගේ සිතේ තවමත් ජීවත්වෙයි.