Monday, October 7, 2019

ශනිදා සාදය පස්වන වසරට..... මෙල්බන් රේඩියෝවේ ආගිය කතා...

ශනිදා සාදය පස්වන වසරට
මෙල්බන් රේඩියෝවේ ආගිය කතා

”ඒ කාලෙ අපි රේඩියෝ එක ඉවර වෙලා එළියට බහිනකොටම කෝල් එකක් එනවා.. එක්කො ඞීබී (කුරුප්පු).. නැත්නම් එල්බී (ඒකනායක).. රේඩිියෝ එකේ කතා කරද්දි අපි අතින් වැරදියට කියවුණ වචනයකට පවා අපට හොඳටම දෙහි කැපුවා”  ඕස්ටේ‍්‍රලියාවේ ගුවන් විදුලියකින් සිංහලෙන් කතා කළ පළමු නිවේදකයා - උපා උපදාස අතීතය අවදි කරමින් කියයි.

”අපි හැමදේම කළේ හරිම සැළසුම් සහගතව.. වැඩසටහන පටන්ගන්න පූර්විකාව ගැන පවා අපි හුඟක් සාකච්ඡුා කරනවා.. වැදගත් යමක් කියන්න තමයි අපි හැමතිස්සෙම උත්සාහ කළේ” ස්වර්ණා උපදාස මහත්මිය කියයි. මෙල්බන් ගුවන් විදුලියේ පළමු කණ්ඩායමේ සිටි ඇයට කියන්නට බොහෝ මතක සටහන් ඇත.

ප‍්‍රසන්න කුරුකුලරත්න
”දවසක් වැඩසටහනක් ඉවර කරල එද්දි ඒකනායක අංකල් මට හොඳ කතාවක් කිව්වා.. පුතා ලස්සන වචන තියෙන්නෙ එහෙන් මෙහෙන් දමල ගහන්න නෙවෙයි.. මුතු පොටක් වගේ ලස්සනට අමුණන්න.. එහෙම ඇමිණුවාම තමයි වචන වල ලස්සන පේන්නෙ.. ඇත්තටම ඒ ප‍්‍රවීණයන් නිසා අපි කොයි තරම් දේ ඉගෙන ගත්තද?” මාධ්‍යය නිසි ලෙස හඳුණාගනිමින් ගුවන්විදුලියට එක් වූ ප‍්‍රසන්න කුරුකුලරත්න ඒ යුගයේ ගුවන් විදුලිය වටා එක් වී සිටි ප‍්‍රවීණයන් කෙරෙහි වූ කෘතවේදීත්වය පළ කරයි.

බන්දු දිසානායක, සෑම් වීරරත්න, ෂ්‍යාමන් ජයසිංහ, රෝහණ කරුණාරත්න, අනෝජා කරුණාරත්න වැනි ප‍්‍රවීණයන්ට මෙල්බන් ගුවන්විදුලියේ අතීතය ගැන කියන්නට බොහෝ දේ තිබුණි. පසු කලෙක ගුවන් විදුලියට එක් වූ අසෝක සිල්වා, නෙළුම් අමුණුගම, නුවන් සමරපති, වරුණ සාවින්ද, ගාමිණී රණසිංහ, සෙව්වන්දි අබේරත්න, අමරසිංහ අමුණුගම වැනි ගුවන්විදුලි ශිල්පීන් ශිල්පිනියන් වරින් වර සිය මතකය අවදි කරන්නේ සඟවාගත් කණගාටුවක්ද සමගින් ය. ඒ සියළු කතාබහ අවසන් වූයේ එක් තැනකිනි.

”රේඩියෝ එක අහපු කාලයක් මතක නැහැ”

ඒ ප‍්‍රකාශය අතීතයේ 3zzz ගුවන්විදුලිය හා එක්ව සිටි අය අතරින් අදත් එහි ගුවන්විදුලි වැඩසටහනක් කරන මගේ සිතේ ඇති කරන්නේ වේදනාවකි.

3zzz ගුවන්විදුලි සේවය මෙල්බන් ප‍්‍රජා ගුවන්විදුලි ඉතිහාසයේ වැදගත් සන්ධිස්ථානයකි. ඒ ඔස්සේ ගුවන්ගත වූ පළමු වැඩ සටහන සිංහල වැඩසටහන වීම අහම්බයකි. සැබැවින්ම ඒ ආරම්භක දිනයේ සිංහල වැඩ සටහන තිබුණේ දෙවන වැඩ සටහන ලෙස ය. පළමු වැඩ සටහන කළ අයගේ නොදැණුවත්කම නිසා ඔවුන් මැදිරියේ සිට ඉදිරිපත් කළ ද ඒ වැඩ සටහන ගුවන්ගත වුණේ නැත. ශ‍්‍රාවකයන්ට අසන්නට ලැබුණ පළමු වැඩසටහන වූයේ දෙවෙනි වැඩසටහන වූ සිංහල වැඩ සටහනයි. එය ඉදිරිපත් කළ නිවේදකයා උපා උපදාස යි.

පළමු දා සිටම ගුවන්විදුලිය සමග අසන්නෝ රොද බැඳගත් හ. එය අපේ ප‍්‍රජා සන්නිවේදනයේ වැදගත් ස්ථානයක් හෙබ වූ අතර දැඩි කැපවීමෙන් වැඩසටහන් ඉදිරිපත් කළ නිවේදක නිවේදිකාවන් සේම නිෂ්පාදකයන් නිසා වැඩ සටහනේ ගුණාත්මකභාවයද ඉතා ඉහළ මට්ටමක විය. එල් බී ඒකනායක ඞීබී කුරුප්පු වැනි වියත්තු ඒ වටා රැුඳෙමින් අවවාද අනුශාසනා දුන්හ. ප‍්‍රමිතිය රැුකගත්හ. එල්බී ඒකනායක ලියූ ”සිංගරුපාය” වැනි උසස් ගුවන්විදුලි නාට්‍ය පවා ගුවන්ගතවුණේ ඉතා අඩු පහසුකම් යටතේ ය. ඒ අතීතය රසවත්ය. ඒ ගැන කතා කරන්නට බොහෝ රසමුසු තැන් අපමණ ය.

1999 දී හෝ 2000 දී පමණ මගේ පළමු ගුවන්විදුලි සාකච්ඡුාව නිෂ්පාදනය කළේ රෝහණ කරුණාරත්න ය. නිවේදකයා වූයේ ආනන්ද බාලසූරිය ය. පටිගතකිරීමේ ඩිජිටල් තාක්ෂණය නොතිබුණ එදා විශාල ස්පූල් දෙකක් සහිත පටිගතකිරීමේ යන්ත‍්‍රයකින් රෝහණ ඒ සාකච්ඡුාව පටිගත කළ හැටි මට තවම මතක ය. මගේ දෙවන සාකච්ඡුාව මෙල්බන් මාධ්‍ය ක්ෂෙත‍්‍රයට ඉතා වැදගත් වූ සාකච්ඡුාවක් වූයේ යයි අද මට සිතෙයි. එවකට ආරම්භ කර තිබූ සෙරෙන්ඩිබ් නිව්ස් ඉංග‍්‍රීසි පුවත්පතේ සිංහල පිටුව බාරගෙන කරන්න යයි එහි සංස්කාරකවරුන් වූ ගීතිකා හා විරෝෂ් පෙරේරා මට ආරාධනා කළේ එදා 3zzz ගුවන්විදුලියේ දී ය. එතැනින් ආරම්භ වුණ මෙල්බන් සිංහල පත්තර කලාව කොයි තරම් දුරට ගියාදැයි නැවත ලියන්නට අදහස් නොකරමි. දන්නෝ දනිති.

ඒ දෙවන සාකච්ඡුාව කළේ උපා උපදාස යි. මගේ ”කන්ද උඩ මාළිගාව” කෙටිකතා පොත සම්බන්ධයෙනි. එදා ඒ ප‍්‍රවීණ නිවේදකයා මුලූ පොතම කියවා වැදගත් තැන් සටහන් කරගෙන පැමිණ සිටි අතර ඒ සාකච්ඡුාව ඉතා අර්ථාන්විත එකක් විය.

”සීඞී දෙක තුනක් අරගෙන ඇවිත් මොනවා හෝ කියවා යන රේඩියෝ එකක් නෙවෙයි අපි එදා කළේ.. හැම දේටම ඉතා හොඳින් සූදානම් වුණා.. සතියක් පුරා පොත පත කියවලා කරුණු හොයාගෙන තමයි අපි මැදිරියට ආවෙ.. එයා ටයිම් එකේ තියෙන වටිනාකම අපි හොඳට දැනගෙන හිටියා.. ඒ එක්කම මේ මාධ්‍යය ගැන අපි හොඳට අධ්‍යයනය කළා.. ඉගෙනගන්නෙ නැතුව කොහොමද මාධ්‍යයක් කරන්නෙ?”

මගේ මතකය නිවැරදි නම් 2000 දී හෝ 2001 දී පමණ දිනෙක රෝහණ කරුණාරත්න මට දුරකතන ඇමතුමක් දුන්නේ ය.

”අපි අලූත් රේඩියෝ ටීම් එකක් හදනවා.. ඔයාගෙ නමත් යෝජනා වෙලා තියෙනවා.. එන්න අපි එක්ක මේ වැඬේට” ඔහු ආරාධනා කළේ ය.

”මම ආරාධනා කළාට ජගත් එකපාරටම බැහැයි කිව්වා” රෝහණ අද ඒ මතකය අවදි කරයි.

සැබෑවකි. මෙල්බන් සමාජසේවා වැඩ වලට බසින්නට මගේ කැමැත්තක් නොවීය. මට අවශ්‍ය වූයේ මගේ හුදෙකලාවේ නිමග්න වී මගේ නිර්මාණ කටයුතුවල යෙදෙන්නට ය. එහෙත් රෝහණ සිය උත්සාහය අත්නොහැරීමේ අවසන් ප‍්‍රතිඵලය වූයේ අපි අලූත් කණ්ඩායමක් ලෙස ගුවන්විදුලිය බාරගැනීම ය. අසෝක සිල්වා අපේ කැඳවුම්කරු විය. ඒ කණ්ඩායමෙන් මම තවමත් 3zzz ගුවන්විදුලිය හා සම්බන්ධව සෙනසුරාදා උදේ 7ට ශනිදා සාදයෙන් ශ‍්‍රී ලාංකික ප‍්‍රජාව අමතමින් සිටින්නෙමි. සෙනසුරාදා උදේ 7ට ශනිදා සාදය මගේ සිතැඟියාව අනුව ස්වාධීනව කරගෙන යන්නට මට අවසර දීම පිළිබඳව සිංහල කමිටුවට මගේ ස්තුතිය හිමිවිය යුතුය.

ප‍්‍රවීණ නිවේදිකා තේජා කටුගම්පොළත් මමත් දැන් වසර හතරක් තිස්සේ ශනිදා සාදය ගෙන ඒමේ දුෂ්කර ව්‍යායාමය විඳ ගනිමින් සිටින්නෙමු. උදෑසන 7ට නැගිට ගුවන්විදුලියට සවන්දෙන ශ‍්‍රාවක ප‍්‍රජාවක් ගොඩනැගීමේ අභියෝගය ජයගත්තෙමු.

ශනිදා සාදය මේ මාසයේදී වසර හතරක ගමනක් සම්පූර්ණ කර පස්වන වසරට පිය තැබුවේ ය. ජනප‍්‍රිය ගුවන්විදුලි වැඩසටහනක් මෙල්බන් ප‍්‍රජාවට බෙදා දෙන්නට හැකිවීමේ සතුට මේ මොහොතේ අපි විඳ ගනිමින් සිටින්නෙමු.

මේ කුඩා සටහන ලිව්වේ ඒ සතුට වෙනුවෙන් ය.


(සතියේ ඔ්නෑද දවසක මෙල්බන් ශනිදා සාදය අසන්න www.shanidaa.com

Wednesday, August 14, 2019

පුංචි කාලෙ මං...

ජගත් හේවාපන්න - මිහිර කතුතුමාට සහ ලිපිය ලියූ සමුද‍්‍රිකා වර්ණකුල සොයුරියට ස්තුතියි..

මං ඉස්කෝලෙ කාලෙ ලිව්ව, කාටුන් ඇන්ද, ඒ විතරක් නෙවෙයි පාසල් වාර්තාකරුවෙක් වෙලා හිටිය, මිහිර පත්තරේ ගිය මේ ලිපියට මං හුඟක් කැමතියි..


Saturday, August 10, 2019

ගල් වූ මිනිසකුගේ කතාව - ලක්ෂ්මන් කොඩිතුවක්කු ගේ කැන්ගරු වන්නම


අවුරුදු විස්සක් ඔස්ටේ‍්‍රලියාවට සිංහල පත්තර ගෙනෙන්නට වැය කළ ජීවිතයේ ආශ්වාදණිය මතක අපමණ ය. කිසිවකුට තේරුම් ගත නොහැකි තරම් කටුක ඒ මාර්ගය දෙස නැවත හැරී බැලීමේදී මගේ මතකයට එන දේ අතරින් එකක් වන්නේ මේ ගමනේදී මට හමුවූ සුන්දර මිනිසුන් පිලිබඳ මතකය යි. සෙරෙන්ඩිබ් නිව්සු පුවත්පතේ සිංහල පිටු වලින් ඇරඹී පහන සහ සන්නස හරහා ආ මේ ගමනේදී අමතක නොවන පිරිසක් වන්නේ මේ පත්තර පිටු ඔස්සේ ඉදිරියට ආ ලේඛක ලේඛිකාවන් පිරිසයි. ඒ අතරින් ලක්ෂ්මන් කොඩිතුවක්කු ලේඛකයා කැපී පෙනෙයි. ඒ තරමටම මම ඔහුගේ ගමන් මග නිරීක්ෂණය කරමින් සිටියෙමි. 

මෙයට පෙර කීපවතාවක්ම ලියා ඇති පරිදි කෙටිකතාකරුවකු කවියකු විශේෂාංග ලේඛකයකු ලෙස ඔහු ආ ගමන මුළ සිටම මම බලා සිටියෙමි. ඒ ගමනේ කූඨප‍්‍රාප්තිය ඔහුගේ ”කැන්ගරු වන්නම” නවකතාව යයි මම සිතමි.

කැන්ගරු වන්නම නවකතාව සඳහා ලක්ෂ්මන් තෝරාගන්නේ මේ සමාජයේ අප අත් දකින අපූරු අනුභූතියකි. විවිධාකාර ක‍්‍රම ඔස්සේ මෙවන් රටවලට පැන සැඟවී සිට මොනයම් ක‍්‍රමයකින් හෝ සිය පැවැත්ම තහවුරුකරගන්නා අය අප අනන්තවත් දැක ඇත. තමන් මෙවන් අයකු පිළිබඳ නවකතාවක් ලියන බව කලකට පෙර ලක්ෂ්මන් මට කියූ අවස්ථාවේ මගේ සිතට එකවර ඇතුල්වූයේ ඒ කතා රැසයි. මේ කතා තුළින් අවශ්‍ය කොටස් තෝරා බේරා ගනිමින් සිය නවකතාව නිර්මාණය කරන්නට ලක්ෂ්මන් දක්වා තිබූ කුසලතාව අපූරු එකකි. ජීවත්ව සිටින්නන් අපහසුවට පත් නොකර සිය නිර්මාණය ගොඩ නගන්නට ඔහුට හැකිවී ඇති බව දැකීම සතුටකි.

ජිනේන්ද්‍ර, ස්වර්ණතිලක නැටුම් ගුරුතුමාගේ නර්තන කණ්ඩායම සමග  ඕසටේ‍්‍රලියාවේ සිඞ්නි නුවර සංචාරයකට එක්වන්නේ  ඕස්්ටේ‍්‍රලියාවට පැනගැනීමේ ඒකායන අරමුණෙන් ය. තමහන්ගේ සියලූම ප‍්‍රශ්න වලට විසඳුම ඇත්තේ ඒ තීරණය මත යයි විශ්වාස කරන ඔහු සිය ගැබ්බර බිරිඳ වන සුගන්ධිකා පවා ලංකාවේ තනිකර දමා  ඕස්ටේ‍්‍රලියාවට පැනගනියි. ඔහුගේ මේ උත්සාහය සාර්ථකවනු ඇතිද? ඔහුට මෙරටේ ස්ථිර පදිංචිය සඳහා අවශ්‍ය වීසා ලබා ගත හැකි වේවිද? ලක්ෂ්මන් සිය කතාව ගොඩ නගන්නේ මේ සියලූ ප‍්‍රශ්න එකින් එක අප හමුවේ දිගහරිමින් ය. ඒ අතරේ මිනිස් සිත් තුළ උපදින විවිධාකාර මනෝභාව හමුවේ මේ චරිත හැසිරෙන ආකාරය අප හමුවේ තබන්නට ඔහු සමහත් වෙයි.

ලක්ෂ්මන්ගේ කැන්ගරු වන්නම නවකතාවේ අපට හමුවන චරිත සුදු සහ කලූ ලෙස වෙන් කළ නොහැකි ය. ඒ චරිත මේ මිනිස් ලෝකයේ අප අත් දකින් හොඳ නරක දෙකම පොදි බැඳගත් ගැහැනුන් සහ මිනිසුන් ය. ඔවුන් නවකතාවේ හැසිරෙන්නේද ඒ කලූත් සුදුත් එකලෙස ප‍්‍රදර්ශනය කරමින් ය.

කෙටිකතාකරුවකු ලෙස ලක්ෂ්මන් ගොඩනගාගත් මනා බස මේ නවකතාව තුළද අපට දකින්නට ලැබෙයි. ඒ බස ප‍්‍රාණවත් ය. සුගම ය. නිරවුල් ය.

තම තමන්ගේ අරමුණු සාක්ෂාත් කරගැනීම සඳහා ගැහැනුන් සහ මිනිසුන් සිය ජීවිත පරදුවට තබන අවාසනාවන්ත පරිසරයක් පිලිබඳ මේ කතාව අවසානයේ මේ ගමනින් ජිනේන්ද්‍ර සැබෑ ජයග‍්‍රහණයක් ලබාගත්තාද? කතාව අවසානයේ කතුවරයා අප හමුවේ ඉතිරිකර යන ප‍්‍රශ්නය එයයි. ඒ ප‍්‍රශ්නයට පිලිතුර එක් එක් පාඨකයා තම තමන් විශ්වාස කරන පුරුෂාර්ථ අනුව තීරණය කරගනු ඇත.

Wednesday, August 7, 2019

”සිහිනයකි රෑ”

මෙල්බන් හිදී රූ ගත කෙරුණු ”සිහිනයකි රෑ” වැඩ සටහනට සහභාගිවන ලෙස ආරාධනා කළේ ප‍්‍රසංගයේ මෙහෙයුම්කරු වූ භානුක මනෝරත්න සහ ප‍්‍රසංගයේ සංවිධායක වූ ධනුෂ්ක ප‍්‍රනාන්දු සොහොයුරන් ය. ආරම්භයේ සිටම මනා ලෙස සංවිධානය කෙරුණ මේ ප‍්‍රසංගයේ මා තෝරන ගී ගායනා කිරීම සඳහා තෝරාගෙන තිබුණේ මලිත් පෙරේරා සහ හිරණ්‍යා මනෝරත්න වීම මට මහත් පහසුවක් සහ සතුටක් ගෙනදුන් කරුණක් විය. ගීත හතරක් තෝරා ගැනීම සඳහා ගීත අටක් යෝජනා කරන්නැයි අපෙන් ඉල්ලා තිබුණි.. අප ඉදිරිපත් කරන ඔ්නෑම ගීයක් ගායනා කිරීමේ අභීයෝගය අපේ ගායක ගායිකාවන් බාර ගෙන තිබුණි.


ගීත සඳහා අදහස් දක්වන්නට ජය ශ‍්‍රී චන්ද්‍රජිත්, සිසිර දිසානායක, සහන් වීරසේකර, ධනුෂ්ක ප‍්‍රනාන්දු, අසංක දොඩන්තැන්න සහ මා තෝරාගනු ලැබ තිබුණි.  ගීත ගායනයට මලිත් පෙරේරා, හිරණ්‍යා මනෝරත්න, මිහිඳු ආරියරත්න, ලක්මිණි උඩවත්ත, මොහාන් දර්ශන, රුවන්ති ජයසේකර යන ගායක ගායිකාවන් තෝරාගෙන තිබුණි.


ප‍්‍රසංගය මෙහෙයවූ මහේෂ් නිස්සංක සහ නිෂ්පාදිකාව වූ ජයමිණි ඉලේපෙරුම ගම්ලත් කළ මෙහෙය අති විශාලය. මේ වැඩ සටහනට සහභාගි වන ලෙසට මා උනන්දු කර පසෙකට වී අප‍්‍රමාණ සතුටක් විඳගත් තිලකා ගම්ලත් සොයුරියත් ගාමිණී පැළෑඳ සොයුරාත් අමතක නොවේ..


මේ ”සිහිනයකි රෑ”  වැඩ සටහන අප නොසිතූ ලෙස ජනප‍්‍රියත්වයට පත්ව ඇති බව ලැබෙමින් පවතින ප‍්‍රතිචාර පෙන්වා දෙයි. නරඹන්නට කැමති අයගේ පහසුව සඳහා මා ඉදිරිපත් කළ ගීත හතර මෙලෙස වෙන වෙනම යූ ටියුබ් වීඩියෝ ලෙස මෙහි එක් කර ඇත්තෙමි.


1 අයියණ්ඩියේ

2 මවකගෙ උනුසුම

3 පැන මඩ කඩිති

4 සුළං කුරුල්ලෝ



සම්පූර්ණ වැඩසටහන මෙතැනින් නරඹන්න


Saturday, June 8, 2019

අතීතයෙන් බිඳක්.....

මේ සටහන කිසිවකුටවත් ප‍්‍රයෝජනයක් වෙන සටහනක් යයි නොසිතමි. ප‍්‍රයෝජනයක් ඇත්තේ මට පමණක් යයිද සිතමි. කමත්වා...

පසුගිය දිනෙක ගෙදර අස්පස් කරද්දී රාක්කයක තිබූ පරණ සමරු කලාප රැසක් හමුවිය. ඒ මා අතින් මෙල්බනයේදී නිමැවුණ සමරු කලාප අතරින් කොටසකි. ඉතිරිව ඇති සමරු කළාප පිටකවර කීපය මේ සටහනට එක් කර තබන්නේ සංරක්ෂණය සඳහා ය. මගේ මතු ප‍්‍රයෝජනය සඳහා ය.






















































































Friday, June 7, 2019

පුරෝගාමියකු පිළිබඳ මිහිරි මතක ය ඔස්සේ.....

මේ කතාව මෙල්බනයට සම්බන්ධ කතාවක් වුවද ආරම්භ කළ යුතු වන්නේ ලංකාවෙන් ය. අවුරුද්ද 1999 ය. මගේ පළමු කෙටිකතා සංග‍්‍රහය වූ ”කන්ද උඩ මාළිගාව” කොට්ටාවේ පිහිටි, රෝලන්ඞ් අබේපාල මහතාගේ සාර ප‍්‍රකාශන ආයතනයේ මුද්‍රණය වෙමින් තිබුණි. එහි ප‍්‍රගතිය පිලිබඳව සොයා බලන්නට කොට්ටාවට ගිය සවසකි මේ.


”අපි යමු පිට කවරෙ හදන තැනට” රෝලන්ඞ් අබේපාල මහතා මා ද කැටුව එක්තරා තරුණයකු ගේ නිවසට ගියේ ය. තරුණයා සිය පරිගණකයේ ෆොටෝෂොප් මෘදුකාංගය ක‍්‍රියාත්මක කර තමා නිමවමින් සිටි මගේ කෙටිකතා පොතේ පිටකවරය අපට පෙන්නුවේ ය. අබේපාල මහතා එහි යම් යම් වෙනස්කම් කීපයක් කරන්නට උපදෙස් දුන් අතර තරුණයා අදාල වෙනස් කම් අප ඉදිරියේදීම කළේ ය. මා එදා ආපසු ආවේ ෆොටෝෂොප් පිළිබඳ ඇතිකරගත් මහත් ඇල්මක් ඇතිව ය.


ලංකාවේ සිටියදීම මම පරිගණයකට පෙම් බැඳගත්තෙක්මි. එනිසාම මාර්ග සංවර්ධන අධිකාරියේ සේවය කරන අතරතුරදී එන්අයිබීඑම් ආයතනයෙන් පරිගණක තාක්ෂණය පිළිබඳ කෙටි පාඨමාලාවක්ද හැදෑරුවෙමි. ඒ කාලයේ පරිගණකයක් අතපත ගාන්නටවත් ඉඩක් ලැබෙන්නේ එහෙමත් කෙනෙකුට ය.


ලංකාවෙන් පිටව එන විට ඒ කාලයේ හැටියට විශාල මුදලක් වියදම් කර තිබස් නමින් වූ පරිගණකයේ සිංහලෙන් ලියන අකුරු කට්ටලය මිලට ගෙන ආවෙමි. ඒ 1997 දී ය. එදා සිට අද දක්වා මා සිංහලෙන් ලියන්නේ පරිගණකයේ ය. ඉතින් 1999 දී ෆොටෝෂොප් වැඩසටහනට පෙම්බැඳගැනීම අහම්බයක්ම වූයේ නැත. එයින් පසු මගේ දෙවන කෘතිය වූ ”සිසිරයේ පිපුණ මල” කාව්‍ය සංග‍්‍රහයේ පිටකවරය මම ම නිර්මාණය කර ගතිමි. එය ඉතා ආධුනික නිර්මාණයක් බව අද මට පෙනෙයි. එය වෙනම කතාවකි. එතැන් සිට මම සෙරෙන්ඩිබ් නිව්ස් පුවත්පතේ සිංහල පිටු කරද්දී මගේ ෆොටෝෂොප් දැණුම මුවහත් කරගන්නට වෙහෙසුණෙමි. මේ සියල්ල බලා සිටි මෙල්බනයේ ප‍්‍රවීණ ගායකයකු ලෙස නමක් දිනා සිටින රෝහණ කරුණාරත්න සොහොයුරා ”විහඟ සර” නම් වූ සිය ඒක පුද්ගල ප‍්‍රසංගයේ සමරු කලාපය සහ ”මල් යහනේ” සංගත තැටි කවරය නිර්මාණය කරන්නට මට බාර දුන්නේ ය. එය මා මෙල්බනයේදී නිම කළ ප‍්‍රථම සමරුවයි. ඒ කාලය හරියාකාර සිංහල පරිගණක අකුරක්වත් නොතිබුණ යුයගක් විය. ”මල් යහනේ” අකුරු මම අතින් ඇඳගත් අතර බොහෝ අපහසුතා මැද බාරගත් කටයුත්ත නිම කළෙමි.


මේ අතරතුර දී රෝහණ අපූරු යෝජනාවක් කළේ ය.

”මං කැමතියි මත් ද්‍රව්‍ය උවදුර ගැන කවි පෙළක් ගායනා කරන්න.. ජගත්ට පුලූවන්ද ඒක ලියල දෙන්න?”

මම සතියකට පමණ පසු රෝහණට මගේ කවි පෙළ ලබා දුන්නෙමි.

තුමුල කඳු සිරස පායන හිරු නුඹය
උදුල රන් කිරණ විසුලණ සඳ නුඹය
දිදුල මුතු සිහින විසි කෙරුවේ නුඹය
සසළ සිත නිසළ කර ගත යුතු නුඹය


මුල් කවිය එසේ වූ ඒ කවි පන්තියේ කවි 4 ක් වූ අතර එයින් තුනක් තෝරාගන්නා ලෙස මම ඔහුට කීවෙමි.


”එකක්වත් අහක දාන්න බෑ.. මම 4ම කියනවා” රෝහණ කීවේ ය.


”තුමුල කඳු සිරස නමින්” ආරම්භ වන මේ කවි පෙළට තනුවක් නිර්මාණය කළේ එදා සිට මෙල්බනයේ නමක් දිනූ සංගීතඥයකු වන කැමරන් කොළඹගේ ය. එය මා ලියා පටිගත කළ පළමු ගීතය වූවා පමණක් නොව කැමරන් මෙල්බන් ගායකයකු වෙනුවෙන් නිර්මාණය කළ පළමු සංගීත නිර්මාණය ද විය. අනෙක් අතින් එය සියයට සීයක්ම මෙල්බනයේ නිපදවුණ පළමු ගීතය හෝ පළමු ගීත කීපයෙන් එකක් වූ බවද මට මතක ය.


ගීතය මෙතැනින් අසන්න...


එදා රෝහණගේ ”විහඟසර” ප‍්‍රසංගයේදී රෝහණ පළමු වතාවට ඒ ගීතය ගායනා කළේ ය. එකළ ඉතා ගැටවර වියේ සිටි කළිඳු වීරසිංහ සොයුරා ඒ වේදිකාවේ දී වාදනයෙන් සහ ගායනයෙන් රෝහණ සමගින් ඒ ගීතය රසවත් කළ හැටි මගේ මතකයෙන් කිසිදා බැහැර නොයයි.


මේ වැල්වටාරම් සහිත කතන්දරය මගේ සිතට ආවේ පසුගිය අපේ‍්‍රල් 28 වන දා Rivergum Performing Art Center ශාලාවේදී කැමරන් කොළඹගේ සංගීතඥයාගේ නිර්මාණ ඇතුළත් ”දසමස ඔබ මා” ප‍්‍රසංගය නරඹමින් සිටිය දී ය. ඒ ප‍්‍රසංගයේදී මගේ ”තුමුල කඳු සිරස” ගීතය ගායනා වන බව මම එතැනට යන තෙක්ම නොදැන සිටියෙමි. දශක දෙකක පමණ වන අතීතය කෙතරම් සොඳුරුදැයි මම එදා ඒ ශාලාවේ වාඩි වී සිතමින් සිටියෙමි.


දශක දෙකක් ඉක්මවන මෙල්බන් ජීවිතයේ බොහෝ රස පිරුණ තැන් ගැන නැවත ස්මරණය කරන්නට ඇවැසි තරම් සහයක් කැමරන් ගේ ප‍්‍රසංගයේදී ලද බව සටහන් කර තැබිය යුතුය. ඔහු එදා ඉදරිපත් කළ ගී නිර්මාණ බොහෝ ගණනක උත්පත්තිය පිළිබඳ මතකයක් මට ඇත. රෝහණ කරුණාරත්න, නාලක වීරකෝන්, වාසනා වීරකෝන්, ක‍්‍රිස්ටි අමරනාත්, සිල්වානා කොළඹගේ, රුක්මන් විමලසූරිය, අසුන්තා කරුණාරත්න, හේමන්ත ඩයස්, දිනෙල්කා දර්ශණ,ී පුෂ්පා තිසේරා, තුසිත කුලසේකර, නන්දන ඇතුලත්මුදලි, සරනි දිසානායක, ෂෙහාරා රොඩි‍්‍රගෝ ඒ වේදිකාව මත රස නොනසා කළ විශිෂ්ට ඉදිරිපත් කිරීම් පැසසුම් කටයුතු ය. කැමරන් කොළඹගේ නම් වන සංගීතවේදියා ගේ නිර්මාණ දිවියේ සුවිසල් පරාසය පිළිබිඹු කළ කැඩපතකි එය.


කැමරන් කොළඹගේ, නාලක වීරකෝන්, තුසිත කුලසේකර, රෝහිත උඩවෙල එක්ව ඉදිරියට ගෙන ආ ”තරංගා” සංගීත කණඩායම ඒ යුගයේ කළ පුරෝගාමී මෙහෙය අමතක කළ නොහැකිය. ඒ යුගයේ ඔවුන් විඳි දුක් ගැහැට අපි දැන සිටියෙමු.


මේ සමාජයේ බොහෝ කටයුතු වෙනුවෙන් පුරෝගාමී වු බොහෝ අය අද පරම්පාරව නොදනියි. එසේත් නැත්නම් ඒ පුරෝගාමීන් අද අමතක කර දමා ඇත. අමතක වී ඇත. ඒ අය පිළිබඳ ආවර්ජනයක් කරන්නටද කැමරන්ගේ මේ වේදිකාව අපට පිහිට වෙයි.


මෙල්බන් ශ‍්‍රී ලාංකික රේඩියෝ කලාවේ පුරෝගාමීන් වූ උපා උපදාස සහ බන්දු දිසානායක දෙදෙනා විසින් කැමරන් අගයනු ලැබීම ඉතා විශිෂ්ට කටයුත්තක් විය. එසේම තවත් එවැනි පුරෝගාමියකු වන රංජිත් වික‍්‍රමසිංහ පිලිබඳ සඳහන් වීමද වැදගත් ය. අපට හමුවූ මෙපුර පුරෝගාමී ගීත රචිකාව සිල්වානා කොළඹගේ අතින් කීර්ති පැස්කුවල්ට ලියැවුණ ”දසමස ඔබ මා” ගීතය මෙපුර ලියැවුණ පළමු ගීත අතර වෙයි. මෙපුර සංගීතය, ගායනය, මාධ්‍ය සහ වෙනත් සමාජ මෙහෙවර වලට පුරෝගාමී වූ පිරිස අද බොහෝ නිහඬව සිටියද ඔවුන් පිළිබඳව කොතැනකදී හෝ සිහිපත් කිරීම යුතුකම් දන්නා සමාජයක, කෙළෙහිගුණ දන්නා සමාජයක මෙහෙයක් විය යුතුය.


කැමරන්ගේ මෙහෙය අගය කිරීම සඳහා ඉදිරිපත් වූ ඉන්ද්‍රජිත් මිරිහානගේ ඇතුළු පිරිසට අපේ කෘතවේදීත්වය හිමිවෙයි. ඒ වෙනුවෙන් වෙහෙස වූ සිසිර දිසානායක, සහන් වීරසේකර ඇතුළු විශාල පිරිසටද අපි ආචාර කරමු. ඒ කැපවීම විශිෂ්ට ය.


සමාජ ප‍්‍රගමණය වෙනුවෙන් දායක වන්නන් එසේ කරන්නේ තමන්ගේ පුද්ගලික ජීවිතය පරදුවට තබමින් ය. ඔවුනට අහිමිව යන දෑ බොහෝ ය. එහෙත් ඔවුන් සමාජයට දායාද කර දෙන පුරුෂාර්ථ අති මහත් ය. ඔවුන් සමාජය හමුවේ ඉතිරි කර යන දෑ අති මහත් ය. සමාජයක් ගොඩ නැගෙන්නේ සමාජයක් ඉදිරියට යන්නේත්  ඔවුන් ගොඩනගන ලද ඒ අතිතිවාරම් මත ය. ඒ කරුණ නැවත නැවත මෙනෙහි කිරීම අපේ වගකීමකි. 



සන්නස පුවත්පතට ලියන ලද ලිපියකි..ය මෙතැනින් කියවිය හැකිය..

Thursday, October 4, 2018

හෙලුවෙන් යන රජවරු


මා එක්තරා විභාගයකට සූදානම් වෙමින් සිටියදී යම් විෂයයක්  ඉගැන්වීම සඳහා පැමිණි, ඉතා සිත්ගන්නා ලෙස ඉංග‍්‍රීසියෙන් කතා කළ තරුණ දේශකයා (අවාසනාවට දැන් මට ඔහුගේ නම අමතක ය. මුල නම සුනිල් යයි සිතමි) අපූරු කතාවක් කීවේ ය.


”දේශපාලකයන් නරක් කරනු ලබන්නේ නිලධාරීන් විසිනුයි”


මේ කතාවට පාදක වූයේ ආර් පේ‍්‍රමදාස ජනාධිපතිවරයාය. ඔහු ඉතා දරදඬු පාලකයකු වූ අතර රජයේ නිලධාරීන් සිටියේ ඔහු ඉදිරියේ දෙකට නැවීගත්වනම ය. ”ජනාධිපති උතුමාණන් වහන්සේ” යනුවෙන් ජේ ආර් යුගයේ ඇරඹි නිවට ඇමතීම පේ‍්‍රමදාස යුගයේදීත් ඉතා යහමින් පැවතුණි. පේ‍්‍රමදාස යුගය ජේආර්ගේ යුගයටත් වඩා පාදඩ යුගයක් වූ බැවින් තත්වය වඩාත් භයානක විය.


”ඉංජිනේරුවන් අවශ්‍ය නැත.. මේසන් බාස්ලා හිටියාම හොඳටම ඇති” යනුවෙන් පේ‍්‍රමදාස ප‍්‍රසිද්ධ ප‍්‍රකාශයක් කළ තැන සිටි සිවිල් ඉංජිනේරුවන් නිවට ලෙස සිනාසෙමින් සිටියේ ප‍්‍රාණ භය නිසාම බව අපි දැන සිටියෙමු. පේ‍්‍රමදාස ජනාධිපතිවරයා බලයෙන් හිස උදුම්මාගත්, උද්දච්ඡ, අනක් ගුණක් නැති, දේශපාලකයකුය යන්න ප‍්‍රසිද්ධව තිබූ කාරණයයි. ඔහුට විරුද්ධව වචනයක් හෝ කතා කිරීම මරණයට අත වැනීමකි කියාත් ප‍්‍රසිද්ධව තිබුණි. සමහරු අප‍්‍රමාණ උදාහරණද ගෙන හැර පෑහ. 


බුද්ධිමත් ඉංජිනේරුවකු වූ අපේ දේශකයා රජයේ එක්තරා ආයතනයක ඉහළ නිලධාරියකුව සිටියේ ය. ඔහුගේ ආයතනයේ විවිධ කටයුතු සඳහා ජනාධිපතිවරයා හමුවන්නට ඔහුට සිදුවිය.


”ඔහු හමුවුණ හැම අවස්ථාවකදීම මම ඔහු ඇමතුවේ Mister President කියලා.. ඔහු ඒ ඇමතීමට කිසිම අප‍්‍රසාදයක් පෙන්නුවේ නැහැ.. අපේම නිලධාරීන් තමයි නිවට කම පවත්වාගෙන යන්නෙ.. එහෙම නිවට වෙන්න අවශය නැහැ” අපේ දේශකයා කී හැටි මට තවම මතක ය.


පේ‍්‍රමදාස යුගයේදී ප‍්‍රාණ භය නිසා නිවටව සිටියත් දැන් නිළධාරීන් දේශපාලකයන් ඉදිරියේ නිවට වතක් පාන්නේ නිවට කමටම නොවේ යයි මම සිතමි. එසේ කරන්නේ දේශපාලකයා ගොනාට අන්දවන්නට තමන්ට හැකි යයි නිලධාරියා සිතන නිසා ය. මේ දේශපාලකයෝද ගොනාට ඇන්දෙන්නටම මග බලා සිටිනා මෝඩයෝ වෙති.


බොහෝ දේශපාලකයන් ඉතා අප‍්‍රසන්න චරිත ඇත්තවුන් වුවද, මේ යකුන්, කියන තරම් කලූ නැත. ඔවුන් වටා රැස් වළලූ මවන්නේ ඔහු වටා සිටින්නන් ය. ඒ රැස් වළලූ පෝෂණය කරන්නෝ නිලධාරීහු වෙති. එසේ කරන්නේ එමගින් දේශපාලකයා ගොනාට අන්දා වරප‍්‍රසාද ලබන්නට හැකි බව ඔවුන් දන්නා නිසා ය. අවම වශයෙන් තමන්ගේ රැකියාවේ සුරක්ෂිත බව රැක ගන්නට හැකි වෙතැයි ඔවුන් සිතන නිසා ය.


රජ්ජුරුවන් හෙලූවැල්ලෙන් පාරේ ගිය කතාව නොදන්නා කෙනෙක් නැත . රජ්ජුරුවන් හෙලූවැල්ලෙන් පාරේ ගියේ ඔහු ගොනාට ඇන්දූ නිළධාරීන් නිසා ය. රජ්ජුරුවන්ගේ ගොන් කම වූයේ තමන්ගේ නිලධාරීන් තමන් ගොනාට අන්දවන්නේය යන්න තේරුම් නොගැනීම ය. එහෙම තේරුම් ගන්නට හැකි රජවරුන් එදා සිටියේත් නැත. අද සිටින්නේත් නැත.


විවිධ ඉදිකිරීම් සඳහා මුල්ගල් තැබීමේදී හෝ පැල සිටුවේමීදී හෝ දේශපාලකයාට පහසුවෙන් බිමට පහත්වනු පිනිස වළවල් කැපීම දැන් විහිලුවක් බවට, නැත්නම් අප‍්‍රසන්න දැක්මක් බවට පත්වෙමින් තිබේ. මේ ගොන්පාට් එක අප පළමුව දැක්කේ රාජපක්ෂ පාලනයේදී ය. සිරිසේන යුගයේදීත් ඒ ගොන්පාට් එක එලෙසම ක‍්‍රියාත්මක වෙමින් තිබේ.


මෙහි වරද නිලධාරීන් අත නොවේ. උන් කරන්නේ දැනුවත්වම දේශපාලකයා ගොනාට ඇන්දවීමයි. තමන් ගොනාට නෑඳ ඉන්නට තරම් බුද්ධිමත් දේශපාලකයන් අපට නැත. උන් කරන්නේ නිලධාරීන් කපා දෙන වලේ බැස ජනතාව ඉදිරියේ වැළලී යාමයි.


”මගේ කොන්ද නවන්නට පුලූවන්. ඒ නිසා වළවල් කපන්න එපා” කියා නිළධාරීන්ට කියන්නට හැකි එකදු දේශපාලකයකු තවමත් අපට හමු වී නැත. එවන්නන් හමුවේ යයි සිතන්නේද නැත.

මේ සිරි ලංකාව ය.





Sunday, July 29, 2018

තායි දරුවන් බේරා ගැනීමේ මෙහෙයුමේ කාටූන් මෙහෙයුම

සිළුමිණේ ගිය ලිපියේ පොඩි කොටස් කිපයක් එහෙ මෙහෙ වෙලා තිබූ නිසා සම්පූර්ණ ලිපිය මෙහි පළකරන්න හිතුවා..

සිළුමිණ ලිපිය මෙතැනින්...


තායි දරුවන් බේරා ගැනීමේ මෙහෙයුමේ කාටූන් මෙහෙයුම


තායිලන්තයේ තම් ලූඈන්ග් ගුහාවේ සිරවී සිටි ”වයිල්ඞ් බෝස්”පාපන්දු කණ්ඩායමේ කුඩා දරුවන් එකොළොස් දෙනා සහ ඔවුන්ගේ පුහුණුකරුවා බේරා ගැනීමේ ක‍්‍රියාන්විතය දැන් ඉතිහාසයට එක් වී ඇත. මේ ක‍්‍රියාන්විතයේ දැකගන්නට ලැබුණ වැදගත්ම කාරණය සහය දිය හැකි සෑම රටකින්ම පාහේ කිමිදුම්කරුවන් තායිලන්තයට පැමිණ දිවා ? නොබලා වෙහස මහන්සිය නොබලා මේ දරුවන් බේරා ගැනීමට එක්වීමයි. ලොවේ මනුෂ්‍යත්වය අවදි කළ සිදුවීමක් ලෙස මේ මෙහෙයුම සටහන් වන්නේ එනිසා ය.


මේ සියල්ල අතරේ මේ සිදුවීම පාදක කරගනිමින් අපූරු කාටුන් රැසක් ලොව පුරා විවිධ මාධ්‍ය හරහා එළිදැක්විණි. සමස්ථ ක‍්‍රියාවලිය දෙස විවිධ කෝණ වලින් බලමින් නිර්මාණය වූ මේ කාටූන් ලෝකයට කියා පෑවේ මානුෂිකත්වය පිළිබඳ පාඩම් ය. ඒ කාටුන් කීපයක් දෙස අපේ ඇස යොමු වූයේ මෙලෙස ය.


දරුවන් ගුහාවේ සිරවුණ දා සිට ඔවුන් රැුකබලාගත්තේ පාපන්දු කණ්ඩායමේ පුහුණුකරුවා ය. දරුවන්ගේ මානසික ශක්තිය වඩවමින් ඔවුන් දවස් නවයක් නිසි සේ රැුකගත් මේ තරුණයා කාගේත් පැසසුමට ලක් විය. සිය ආහාර වේල පවා දරුවන්ට ලබාදෙමින්ද අපවිත‍්‍ර ජලය වෙනුවට උල්පත් ජලය පානය කරන්නට දරුවන් යොමු කරවමින්ද ඔහු කළ සේවය ඉතා බුද්ධිමත් එකක් විය. දරුවන් එකොළොස් දෙනා නියමාකාරයෙන් රැක බලාගත් තරුණයා ඉවසීමෙන් දරුවන් රැකබලාගත් ආකාරය කාටූනයට නැගී තිබුණේ මෙසේය.








මේ පාපන්දු ලෝක කුසලානය පැවැත්වෙන කාලය වුවද එම තරගාවලියට වඩා ලෝකයේ ඇස් යොමුව තිබුණේ මේ දරුවන් දෙසය.












සමාජ ජාලාවල වයිල්ඞ් බෝස් කණ්ඩායම හඳුන්වා දී තිබුණේ ලෝකයේ ජනප‍්‍රියම පාපන්දු කණ්ඩායම ලෙස ය. ලෝකයේ ජනප‍්‍රියම පාපන්දු කණ්ඩායමට කුසලානයක් දුන්නා නම් ඒ කුසලානය මේ දරුවන්ට ලැබිය යුතු තරමට ඔවුහු සමස්ථ ලෝක ජනතාවගේ ආදරය දිනාගෙන සිටියහ. ඒ අදහස කාටුන්කරුවකු සිත්තමට නගා තිබුණේ මෙසේ ය.













දරුවන් බේරාගැනීමේ මෙහෙයුමේ දැවැන්ත බව සංකේතවත් කරමින් ඇඳී තිබුණ පහත දැක්වෙන කාටූනයේ දැක්වෙන්නේ ගුහාවේ කිමිදුණ  බි‍්‍රතාන්‍ය කිමිදුම්කරුවන්ට තවමත් සිනාසෙමින් සිටින දරුවන් හමුවූ ආකාරයයි.


මේ කාලය තුළ ඇඳුණු කාටූන අතරින් සමාජ ජාල අතර වැඩියෙන්ම සංසරණය වූයේ පහත දැක්වෙන කාටූනයයි. 


SISIDEO යන ආරූඪ නමින් මේ කාටූනය ඇඳ තිබුණේ   Aruni Aunhawarakorn සහ Jantima Manasviyoungkul   විසිනි. ඔවුන් ඇඳ තිබූ මේ කාටූනය තායිලන්තයේ විශාල දැන්වීම් පුවරු වල පවා අලවා තිබුණ බව වාර්තා විය.

මේ කාටූනයේ වයිල්ඞ් බෝර්ස් පාපන්දු කණ්ඩායමේ දරුවන් දොළොස්දෙනා සහ පුහුණුකරු සංකේතවත් කර තිබුණේ කුඩා වළස් පැටවුන් දොළොස්දෙනකු සහ මදක් විශාල වලස් පැටවකු ලෙස ය. ඉදිරියෙන් ඇඳු තිබුණ කැප් තොප්පියක් දමාගත් සුදු අලියාගෙන් සංකේතවත් කර තිබුණේ මේ විශාල මෙහෙයුමේ නායකත්වය ගෙන සිටි නරොන්ගාක් ඔසටනාකෝන් ය. ඔහු නිතරම නිල් කැප් තොප්පියක් සහ ඇස්කණ්නාඩි යුවලක් පැළඳ සිටියේ ය. මෙහෙයුමට සහභාගිවූ රටවල් සංකේත කර ඇත්තේ ඒ ඒ රටවලට ආවේනික සතුන්ගෙන් ය. සුදු පැහැති සීල් මත්ස්‍යයන් නිරූපණය කළේ තායි නාවික හමුදා කිමිදුම් කරුවන් ය.  මේ කාටූනය පළමු වතාවට ඉදිරිපත් කෙරුණේ පළමු දරුවන් හතරදෙනා මුදා ගැනීමෙන් පසුව ය.







මේ අවදානම් මෙහෙයුම අතරදී එක් කිමිදුම්කරුවකු අවාසනාවන්ත ලෙස මරණයට පත්විය. ඔහු සමන් ගුනන් ය. ඔහුගේ රුව කාටූනයට නැගුනේ මෙසේ ය. සමන් පාපන්දු කණ්ඩායම සංකේවත් කරන වලස් පැටියාගේ හිස අතගාමින් කියන්නේ ”ඒකට කමක්නෑ.. (මට යන්න වුණාට කමක් නෑ) ලොකු මහත්වෙලා හොඳ මිනිසුන් වෙයන්.. හොඳද” කියා ය.





තායි දරුවන් බේරාගැනීම කෙරෙහි ලෝක ජනමාධ්‍ය වල විශාල අවධානයක් යොමු විය. ඒ අවධානය ශ‍්‍රී ලංකාවේ කටූන් ශිල්පි අවන්ත ආටිගල දුටුවේ වෙනත්ම මානයකිනි.



අවන්ත කියන්නේ සිරියාවේ දී යෙරුසලමේ දී මියයන දරුවන් දෙස නොබලන ලෝක ජනමාධ්‍ය අනවශ්‍ය තරමින් තායි දරුවන් දෙස බැලූ බවයි. ලෝක ජනමාධ්‍ය මැදපෙරදිග යුද්ධ වලින් අනාථවන දරුවන් දෙස නොබලන්නේය යන්න සත්‍යයක් නොවේ. ශ‍්‍රී ලංකාවේ ජනමාධ්‍ය වලින් ඒවා වාර්තා නොවුණද ලෝකයේ ප‍්‍රධාන ජනමාධ්‍ය ආයතන මේ මැදපෙරදිග අනාථවන දරුවන් ගැන ගෙන එන වාර්තා විදෙස් රටවල ජනමාධ්‍ය වලින් නිතර ප‍්‍රචාරය වෙයි.






මුල් දරුවන් හතරදෙනා බේරා ගැනීමෙන් පසු ඉතිරිවූ අට දෙනා වෙත පැමිණෙන කිමිදුම් කරුවෙන් පිටව යන්නට සූදානම් වන්නැයි ඇඟවෙන ග‍්‍රීන් කාඞ් එකක් පෙන්වමින් සිටින මේ කාටූනය සීඑන්එන් නිව්ස් 18 මාධ්‍ය ආයතනයෙන් නිකුත් වූවකි.




ගුහාවේ සිරවී සිටි සියලූම දරුවන් පිටතට ගෙන ආ පසු ඔවුනට රෝහල් ගතවී සිටින්නට සිදුවූ අතර කිසිවකුට ඔවුන් හමුවන්නට අවස්ථාවක් තායි බලධාරීන් ලබා දුන්නේ නැත. ඬේව් ග‍්‍රැන්ලන්ඞ් කාටූන් ශිල්පියා අසන්නේ ”ආයෙම හිර වුණා වගේ නේද?” කියා ය.

 
මේ ක‍්‍රියාවින්තය සිදුවන කාලයේම ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ ජනාධිපති ට‍්‍රම්ප්ගේ නියමෙයෙන්  අනවර සංක‍්‍රමණික දරුවන් දෙමාපියන්ගෙන් වෙන්කර රඳවාගැනීමේ කඳවුරුවලට ගාල්කිරීමේ මෙහෙයුමක් ක‍්‍රියාත්මක විය. මුලූ ලෝකයේම අපවාදය ජනාධිපති ට‍්‍රම්ප් වෙත යොමු කරමින් සිදුවුණ සංක‍්‍රමණික දරුවන් දෙමාපියන්ගෙන් වෙන්කිරීමේ ක‍්‍රියාවලියට ජනාධිපතිවරයාගේ බිරිඳ පවා විරුද්ධ විය. මේ සිදුවීම් දෙක සන්සන්දනය කරමින් ජනාධිපති ට‍්‍රම්ප් උපහාසයට ලක් කෙරුණ කාටූන් කීපයක්ම ඇමරිකා එක්සත් ජනපද මාධ්‍ය වල පළ විය. මේ එයින් එකකි.



ඇමරිකාවේ සංක‍්‍රමණික දරුවන් තවමත් ගුහාවක සිරවී සිටිනු එයින් දැක්වෙයි.

ක‍්‍රියාන්විතය අවසන් වූ පසු එයට සහභාගිවූ දෙස් විදෙස් කිමිදුම්කරුවනට ස්තුති කරමින් කටූන් රැුසක් නිර්මාණය විය.

”ඔබ අපේ වීරයෝ වෙති” යි මේ කාටූනයේ සඳහන්වෙයි.

ෆ‍්‍රැන්ක්ෆර්ට්හි ස්ටේට් ජර්නල් පුවත්පතේ පළවූ කාටූනය සමස්ථ ක‍්‍රියාදාමයේ අවසන් ඵලය කාටූනයට නැගුවේ මෙසේය.



කාටූනය මෙසේ කියයි.

 ”තායි දරුවන් දොළොස් දෙනා සහ පුහුණුකරුවා සිර වී සිටි ගුහාවේ සියල්ලන් නික්ම ගිය පසු ඉතිරි වූ එකම දෙය.... තවමත් විශ්මිත දේ සිදුවන බව ය”


සැබෑවකි. සියලූ අත් එක් වූ විට විස්මිත දේ කළ හැකි ය.


Monday, July 2, 2018

ආචාර්ය හෙන්රි ජයසේන සූරීන් වෙනුවෙනි

මේ මතක සටහන ආචාර්ය හෙන්රි ජයසේන සූරීන් වෙනුවෙනි.


ශ‍්‍රී ලාංකේය වේදිකාවේ මහත් පෙරළියක් කළ ඔහු නිමැවූ වේදිකා නාට්‍ය කිසිදා අමතක නොවන ඒවා ය. පව්කාරයෝ (1958) ජනේලය (1962) කුවේණි (1963) තවත් උදෑසනක් (1964) මනරංජන වැඩවර්ජන (1965) අහස් මාලිගා (1966) හුණුවටයේ කතාව (1967) අපට පුතේ මගක් නැතේ (1968) දිරිය මව (1972) මකරා (1973) සරණ සියොත් සේ පුතුනි හඹා යන (1975) ඔහු අපට දායාද කළ වේදිකා නාට්‍යයි. හුණුවටයේ ඔහු ජීවමාන කළ අසඩක් ගේ චරිතය සදානුස්මරණීය චරිතයකි.


ගම්පෙරළිය, අවුරුදුදා, ගැහැනු ගැට, දහසක් සිතුවිලි, සීගිරි කාෂ්‍යප, සුහද සොහොයුරෝ, වෙන ස්වර්ගයක් කුමටද, හෙට ප‍්‍රමාද වැඩියි, බද්දේගම, අම්මයි දුවයි, සඳකඩපහන, සොල්දාදු උන්නැහේ, හංස විලක්, කළියුගය ඔහු රඟපෑ සිනමා පට අතර වෙයි. රූපවාහිනියේ දූ දරුවෝ ටෙලි නාට්‍යයේ ඔහු රඟපෑ සුදු සීයා ගේ චරිතය අති මහත් පේ‍්‍රක්ෂක ප‍්‍රසාදය දිනාගත්තේ ය.
ගම්පෙරළියේ පියල් ලෙස


ඔහු කලක් එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍රයන්ගේ මනමේ නාට්‍යයේ ද රඟ පෑ නමුත් පසුව එයින් ඉවත් විය. ඒ ගැන ඔහු කීවේ ”දවසක් එළමහන් රගං පීඨයක මනමේ කරද්දි හඳ පායලා තිබුණා. මං ඒ දිහාට අත දික්කළා  කියල කව්ද කෙනෙක් සරච්චන්ද්‍ර මහත්තට කේළමක් කියල මං මනමේ එකේදි චිත‍්‍රපටි කෑලි දානව කියල” කියා ය.


වේදිකාවේත් සිනමාවේත් සාහිත්‍යයේත් විසල් පුරෝගාමී මෙහෙවරක් කළ ඔහු හා මා අතර මිත‍්‍රත්වය ඇතිවන්නේ ඉතා සරළ සිදුවීමක් නිසා ය. එක්තරා යුගයක ඔහු වේදිකාවට සම්බන්ධ සිය ජීවිත කතාව කොටස් වශයෙන් ලියමින් සිටියේ ය. ඒ කරළියෙන් කතාවක් 1, 2 සහ නොනිමි කතාවක් ලෙස මගේ මතකයේ තිබේ. (පසුව ඔහු ”මිනිසුන් වූ දරුවන්” නමින් සිය ජීවිත කතාව ලිව්වේ ය.) ඒ සියලූ පොත් මහත් අභිරුචියකින් කියමින් සිටි මට ඔහු හපන්කම් පෑ එක්තරා කලා ක්ෂෙත‍්‍රයක් පිළිබඳව සටහන් කරන්නට ඔහුට අතපසු වී ඇති බව පෙනී ගියෙන් ඒ පිළිබඳව දන්වා ඔහුට ලිපියක් යැව්වෙමි.


සතුට චිත‍්‍රකතා පුවත්පතේ ඞී සී කරුණාරත්න මහතාගේ අපූරු චිත‍්‍ර වලින් සමන්විතව ”හාවුන් හඳේ අල්ලං අල්ලං” නමින් ළමයින් ඉලක්ක කරගත් කාටුන් චිත‍්‍රකතා පෙළක් පළවිය. අපි මහත් ආශාවකින් කියැවූ ඒ චිත‍්‍රකතා පෙළ ලිව්වේ හෙන්රි ජයසේන සූරින් බව බොහෝ දෙනෙකුට දැන් මතක නැතැයි සිතමි. එදා මා ඔහුට සිහිපත් කරදුන්නේ ඒ චිත‍්‍රකතා ලියූ යුගය පිළිබඳවය. මගේ ලිපියට ස්තුති කරමින් ලිපියක් එවූ ඔහු සිය ඉදිරි කෘතියකදී ඒ යුගය පිළිබඳව ලියන බවත් දැන්වූයේ ය. ඔහු හා මා අතර හිතවත් කමක් ගොඩ නැගුණේ ඉන් පසුව ය. අප හමු වූයේ කීප වතාවක් වුව ද ඔහු දිගටම මට ලිපි ලිව්වේ ය.


මේ යුගයේ ඔහු ”ලාසරස්” පොත ලියමින් සිටියේ ය. තමා ලාසරස් ලියන්නේ ඞී ආර් විජේවර්ධන නවකතා තරගයට ඉදිරිපත් කිරීම සඳහා බව ඔහු මා හා පැවසුවේ ය. ලාසරස් පසුව ඉංග‍්‍රීසියටද පරිවර්තනය කෙරුණ අතර අවාසනාවට ඒ ඉංග‍්‍රීසි පරිවර්තනය එළි දැක්වුණේ ඔහුගේ අභාවයෙන් පසුව ය.



මගේ පළමු මුද්‍රිත ග‍්‍රන්ථය වූ ”සිසිරයේ පිපුණ මල” කාව්‍ය සංග‍්‍රහයට ඔහු පසුවදනක් ලිව්වේ ය. මගේ දෙවන පොත වූ ”කන්ද උඩ මාළිගාව” කෙටිකතා සංග‍්‍රහය මම ඔහුට පුද කළෙමි. ඒ වෙනුවෙන් නුගේගොඩ ඔහුගේ නිවසට අප ගිය දා මානෙල් ජයසේන මහත්මිය කිරිබත් සෑදුවා ය.




”අද හොඳ දවසක් නිසා ඔන්න මං කිරිබත් ඉව්වා” එතුමිය  එදා සිනාමුසු මුහුණින් කියූ අයුරු මගේ මතකයෙන් කිසිදා බැහැර නොවේ.


මේ එදා පොත පිළිගැන්වූ මොහොත මගේ අයියා කුමාර විසින් සේයාරුවට නංවන ලද ආකාරයයි.



1931 ජූලි 6 වන දා උපත ලැබ 2009 නොවැම්බර් 11 වන දින අප හැර ගිය ආචාර්ය හෙන්රි ජයසේන සූරීහු සදා කල් අප සිතේ ජීවත්වෙති.







පසු සටහන

”හාවුන් හඳේ අල්ලං අල්ලං” කතාවට අපූරු කාටුන් චරිිත කීපයක් එක් කළ ඞී සී කරුණාරත්න මහතා සිංහල සිනමාවේ පළමු ළමා චිත‍්‍රපටය ලෙස හැඳින්විය හැකි කුවේණියගේ දරුවන්ගේ කතාව අළලා නිපැදවුණ  ”අතීතයෙන් කතාවක්” චිත‍්‍රපටය වෙනුවෙන්ද සජීවීකරණ චිත‍්‍ර පෙළක් ඇන්ද බව මගේ මතකය කියයි.